મહ્યાહને સૂર્યાસ્ત........................


તબીબ હોવાને કારણે, કદાચ કઠોર હ્ર્દય અને સમ્વેદનાશીલ્તાનો અભાવ, એ સાહજિક ગુણધર્મો અને વ્યક્તીત્વ નાં બિનજરૂરી -જરૂરી પાસાં માનવા પડે. આમેય એવી સાધારણતઃ માન્યતા પ્રવર્તતી હોય છે.

હૃદય ઉપર થતા પ્રહારો અને એને કારણે થતા ઘા ની તીવ્રતાની માત્રા નો ક્યારક તો ખ્યાલ પણ નથી આવતો. એનું કારણ એ પણ હોઈ શકે કે કદાચ ઘા ની અસર જ ન થતી હોય.રોજના ધોરણે થતા અસંખ્ય અને અગણિત ઘા અને ઘસરકાઓ જુના કે નવા વચ્ચે નો ભેદ જાણ્યા વગર લુપ્ત થઇ જાતા હોય એવું લાગે છે. હૃદય ને ચીરીને આરપાર સોંસરવા નીકળી જાય તેવા અણધાર્યા ને આકસ્મિક બનાવો તો જવલ્લે જ બને છે. પરંતુ સ્વજન નું મૃત્યુ, તે પણ આકસ્મિક અને યુવાનીના ભર મધ્યાહને તબીબ ને તેના હૃદયની લાચારી, મજબૂરી કે પછી વાસ્તવિકતાનો પરિચય કરાવી દે છે.

જો કઠોર અને નિષ્ઠુરતા નું પ્રતિક એવા તબીબ ને જો હચમચાવી દે તો એક ફૂલ જેવા બાળક ના કુમળા હૃદય ની શી વિસાત? એ હૃદયની 'આકાંક્ષા', મનસુબા, સ્વપ્ન, નો તાગ કાઢવા, તેના સારથી ની ગેરહાજરીમાં કલ્પનાઓ ના ઘોડાઓ દોડાવી,કોણ સક્ષમ બનશે?

પરિપક્વતા અને પ્રતિકુળ સંજોગો ને સાનુકુળ પરિસ્થિતિ માં બદલવાની ક્ષમતા ધરાવવી, એને સૌ એક ખૂબ મોટી ખૂબી કે ગુણ માને છે. બાળક ની સહજતા અને સરળતા, "જે જુએ તે માને અને ન જુએ તે ન માને", જેને વડીલો જીદ કે હઠ કહે છે, તેના હૃદય સાથે છેતરપીંડી કરવા દેતાં નથી. એના મૌન ને અજ્ઞાનતા કે અપરિપક્વતા કે નાદાનિયત માની ને વડીલો પોતાની જાતને છેતરી લેતા હોય છે.કદાચ એ મૌન ને અણસમજ ગણી વાત ને ટાળવા કે બદલવા નો પ્રયત્ન ચાલુજ રાખે છે. બાળક બોલે નહીં એટલે તેને સમજણ નથી? કદાચ એનું મૌન તો વડીલો ને દુઃખ કે ઠેસ ન પહોંચે તે માટે જ હશે ને? સમજણ તો આપણા માં નથી. બાળકની મનોવ્યથા, એની મૂંઝવણ નો હલ કોની પાસે હોય? એના સરળ, સહજ સવાલોના, આપણા વધારે ગૂઢ જવાબો, બાળક ને કેટલા મૂંઝવતા હશે?

'આકાંક્ષા' ની આકાંક્ષાઓ અને એના સાદગીભર્યા રોજિંદા સહવાસ ની મનોકામનાઓ કોણ પૂરી કરશે? એના પિતા તો ભગવાન ને ઘેર પહોંચી ગયા. આકાંક્ષાના શબ્દોમાં એ તો તારો થઈને આકાશમાં પુરાઈ ગયા.

મધ્યરાત્રીએ, એક જ ટકટકી ભરી નજરે જો આકાંક્ષાને, અસંખ્ય તારાઓ માંના કોઈ એક જ 'જ્વલંત' તારા ને નિહાળતી જુઓ, ત્યારે એના અને જ્વલંત ના સાનિધ્યનો અર્થ તારવવાનો પ્રયત્ન ન કરીએ, કે પછી આપણા છીછરા જ્ઞાન નું પ્રદર્શન કરતા સવાલો થી તેને ખલેલ પહોંચાડવા થી વેગળા રહીએ, તો એ કદાચ આપણી પરિપક્વતા ની સાબિતીનો પુરાવો સાબિત થશે!

A hasty burial?

The faint aroma of wet earth
The still sticky mud lining my hearth
Suffocated and choked is my breath
Exhume me, feel caged in my garth.


I too wanted to complain
I too wanted to explain
The tombstone did bear my name
But
Why so much of urgency and such utter disdain?
You could have shown a bit of a restrain
Hoped you would abstain
It wasn't even preordained
Remember
Even an insane feels his pain!

The Grapevine And The Beauty.

The Toms and the Harries
Had their own theories
Give a pass to Paris
The grapevine was rife with my love
Even in Buenos Aires
Why were you unaware
Waved it off as airy-fairy ?.............................................1.


Not for nothing that you're so smug
Oh! your swagger and the shrug
Must stem from your pretty mug
Have seen the mugshots by the shutterbug
Small mercy
You haven't still looked in my eyes
Your beauty would further shine and rise..................................2.

Shadow

Shadows are fickle
So much like dime and nickle
In sunshine, they stay to tickle
Setting sun melts the chicle
Ain't that brickle?

Shadows ditch, but at sunset

You were one better......

Love, sure was not a fetter
I was the lamb
You led me to slaughter
You, my tipple and me the whetter
Drunk on love, i went teeter- totter

My eyes, blinded by love
You melted away in the bright sunshine
For some netter?
Surely not one better

No wonder
You had promised me
To be my shadow
And steal my thunder..................

Our Nest

You flew far and wide, east and west
Picked up threads of satin and twigs, the very best
Your tired wings need rest
I shall build the rest of our warm nest.

Dreamt together of our nest
With warmth and love, we've ended the quest
Our invest, such a joy to our guests
Their smile and peace, make everyday; a fest.

The day
Entwined in each other's arms
Oodles of peace and no false alarms
Soft whispers and raucous laughter
The nest's perennial cloak
We play the roles of creeper and oak
Love and warmth, drench and soak

The night
Soft whispers and sweet nothings
Satin sheets and sweet dreams
Covering us, our only clothing

It's free for all
But you may jostle for space
For the nest
Is teeming with happiness and grace...............

Salvation

Oh! So you thought i had lost my way!
I asked, hoping, you would walk with me
I was desperate, dropping hints
Dreaming of overlapping yours over my footprints
Eager and expectant, eyes full of glint
Only if you had said aye and not a nay
Without you knowing, i would have had my say

Even a stranger would have pointed the direction
It would've been a huge satisfaction
Only if you'd shaken off the inaction
Walked with me without asking the destination
The trust then would've been the ultimate salvation.

Where Are You?

God knows, yes, You alone know
Why on earth, are You invisible, desert or snow?
You've a done a great disappearing act
Now a guest appearance act
Even if it be for one show

Look,
Faith is getting replaced by doubts
Scepticism about you, is sure growing
Come live among us
This place shall be better for our children to grow
Tell us in detail what you know
I promise
All our life, about You
We shall crow.